Zaterdag 3 juni waarheen je ook gaat, ga met je hele hart

Albergue Casa Pepa, juist naast het kerkhof. πŸ˜„

Zeer goed geslapen, in dezelfde kamer vader en zoon. De vader 72, een goede 3 jaar ouder en wat een verschil met mijn jeugdige verschijning. Ja, het is moeilijk bescheiden te blijven...Ik weet het. 😜 Die gingen nog naar Muxia en terug met de bus. 7u30 zowat mijn uur om te vertrekken op weg. In de andere richting vertrokken dan de anderen en direct al in de soep gedraaid wegens mankeren van markeringen. Gelukkig dat ik GPS heb, zonder was ik wel meer verkeerd gelopen dan juist. Maar ik moest maar 5,5 km naar Hospital waarna het gemakkelijker zou gaan wegens al gewandeld. Na Hospital begon de menigte pelgrims aan te zwellen met twee bestemmingen, Fisterra en Muxia. Na Hospital kwam de eerste herberg met café bar in het zicht, Albergue L'Ogoso. Kleine sympathieke herberg met een even sympathieke gastvrouw waar ik mijn eerste pauze nam. Dan op naar Olveiroa en Ponte Olveira. Na de brug mijn middagpauze genomen voor ik aan de lange klim naar boven begon. In het naar boven gaan kwam ik twee Engelse vrouwen tegen, beseffende dat er maar twee mogelijkheden waren om te overnachten, en gezien mijn niet al te beste ervaring in Albergue Horreo vroeg ik hen waar ze gingen overnachten, neen dat wisten ze nog niet. Toen ik hen dan de raad gaf om in L'Ogoso te overnachten zei ze dat ze al gereserveerd hadden in Albergue Horreo..en het waren nochtans geen blondjes. 😣 In het verder naar boven gaan hoorde ik plots muziek, een soort fluit wat me wat aan middeleeuwse muziek deed denken, zat er een oude man achter een haag met een hond en als verblijfplaats een geïmproviseerd tentje in zwarte plastiek op een fluit te spelen. Best triest, ik gaf de man geld wat hij teveel vond, ik op zoek naar losse euro's, en die wilde hij wel aannemen. Zelfs in zulke omstandigheden nog je trots hebben, toen ik hem stukken met de opmerking..por la musica.. gaf lachte hij vriendelijk. De man had nog juist 1 tand in z'n mond. Vriendelijk afscheid genomen met de gedachte hoe het in Europa nog mogelijk is dat mensen op zulke wijze moeten leven. Er is zoveel verdoken armoede waar we geen weet van hebben. Maar de vriendelijke lach van de man zal me bijblijven. Ik denk niet dat ik onder zulke omstandigheden nog zou kunnen lachen. Verder omhoog om Santa Mariñia te bereiken.En heel de weg lang bleef ik  pelgrims tegen komen die de andere richting vertrokken uitgingen. 21 km zou het zijn, maar het is uiteindelijk 24,9 km geworden..die gidsjes doen het ook met de natte vinger mijn gedacht.Na een even lange afdaling als een klim kwam ik aan op de baan waar een café was amper 500 meter van de herberg Casa Pepa waar ik zou overnachten,  nog snel een koffie gedronken en op naar Pepa. Herberg restaurant. Een bed voor mij alleen, dus geen stapelbed. Best goed te doen, over mij twee Françaises uit de Haute-Savoi, daar kwam dan nog een Duitse vrouw uit Bielefeld bij en nog een andere vrouw van ik weet niet waar. Ik was omringd door vrouwen uit de hele wereld. 😁 Nu zit ik beneden in het restaurant onder het genot van die vervelend aan het worden alcoholvrije pint. Het eten ziet er hier best goed uit en ik denk vandaag wat vroeger te eten. Tot dan en daarna tot ik terug ben van weggeweest en ik terug ben zou ik zeggen...Tot later als ik terug ben. πŸ˜‚ En hier ben ik dan terug, wat buiten gezeten en genoten van  het zonnetje en daarna gaan eten.lekker, een omelette, frietjes met varkensvlees en twee grote stukken..de fles wijn erbij, een youghurt en een tas koffie voor 10 euro. Ondertussen zit ik hier aan tafel met alweer vijf vrouwen,  wat is dat toch met die aantrekkingskracht van mij. πŸ˜… Waarom willen al die vrouwen bij mij zitten, maar ik heb ze al gezegd dat ik getrouwd ben, die van ons moet dus  geen schrik hebben. 😚Nog 17 minuten en ze zal er zijn aan de Skype. Ik ga die vijf vrouwen verlaten en me klaar maken voor het dagelijkse Skype gebeuren. Ik  ga jullie dan maar verlaten in alle kalmte en jullie al een rustige slaap  en een gezellige zondag toewensen. Moest ik toch nog overvallen worden door hordes vrouwen laat ik het zeker weten. 😁 En  de foto's nog steeds niet vandaag wegens   te zwakke wifi.Tot morgen  in Negreira.  πŸ˜πŸ˜˜πŸ˜—πŸ˜™πŸ˜š

Zondag 4 juni Schildpadden kunnen meer over de weg vertellen dan hazen

Albergue Casa Pepa in Santa Mariña

Van Porto naar Santiago, van Santiago naar Fisterra, van Fisterra naar Muxia, Van Muxia naar Dumbria, van Dumbria naar Santa Mariña.  Nooit noemenswaardige snurkers tegen gekomen. Maar hier in Santa Mariña heb ik een kakofonie van jewelste moeten aanhoren, 1 snurker en aan de overkant twee vrouwen die puften, zuchten, reutelden en allerlei ondefinieerbare geluiden produceerden die me haast tot een rampspoed brachten, het scheelde geen haar of ik was door het raam gesprongen, ver moesten ze mij toch niet dragen. Zulk een concert in drievoud heb ik nog nooit gehoord. Lig ik eens tussen een hoop vrouwen, krijg ik dit. Afgrijselijk.. 😲 Blij dat het zes uur was en bij iemand de wekker afging zodat ik totaal niet uitgerust maar blij dat deze horror voorbij was uit mijn bed kon komen. Ik krijg er nu nog kippenvel van. Snel gaan ontbijten en vertrokken in de andere richting dan die geluidsverkrachters. Alles goed en wel, door een gebrek aan slaap en een verminderd concentratievermogen wist ik verkeerd te lopen wat me 2 extra kilometers kostte. Maar vergeleken met wat ik vannacht meemaakte was dit een kleinigheid. Via een andere weg naar Vilaserio geraakt waar het begon te druppelen. Daar dan maar een koffie gaan drinken, een koppel stapte buiten en was sneller binnen dan buiten om regenkleding aan te trekken. Toen zij terug vertrokken zei ik dat nu zij hun regenkleding hadden aangetrokken het zou opentrekken en de zon zou verschijnen. En echt waar, het was ook zo. Ik kon na de koffie door gaan zonder regenkleding in een zonnetje. 😁 Ook hier allemaal in de tegenovergestelde richting, iemand riep me na dat ik in de verkeerde richting liep...Ik al lachend genegeerd en verder gelopen. Af en toe aan tegenliggers informatie gevraagd inzake de in te slagen punten want de markeringen waren nog steeds enkele richting. Onderweg mensen informatie gegeven inzake Fisterra en Muxia, wat het mooiste was, waar ze best eerst konden gaan. Info inzake varianten in de weg, omdat die varianten mooier en rustiger waren en ik gemerkt had dat velen onzeker waren voor die varianten. Na een tijdje kwam ik twee vrouwen tegen en kon ik het niet laten om ze aan te spreken, bleek de éne van Mortsel te zijn die van  Santiago naar  Fisterra ging en terug met de bus. De andere was een Ierse die aan het wachten was op een andere groep vrouwen die van Zuid-Afrika kwamen. Op zeker moment stond ik daar met 7 vrouwen, waarop ik voorstelde om met hen terug te gaan om de weg te wijzen..maar dat pakte niet. Ach, zo loop ik niet het risico op alweer zo'n concert. πŸ˜† Dag dames en wees voorzichtig. Stilaan begon ik Negreira te ruiken, plots werd ik ingehaald door twee langbenige Nederlanders die van Fisterra terug liepen..te gierig om een bus te pakken natuurlijk. Hahahahaha. Dus..drie tegendraadse pelgrims vandaag. Niettegenstaande mijn 2 extra kilometers kwam ik toch nog aan om 14:10 in Negreira in de herberg waar ik al geslapen had in het heen gaan. Mijn laatste was geslagen en te drogen gehangen en dan maar aan de blog begonnen. Nu neem ik dan maar wat pauze.  Tot straks en het amusement wat jullie ook aan het doen zijn. 😎 Na een tijdje roept de maag..hoooonger. Ok,  ik naar het restaurant en mezelf eerst getrakteerd op een jawel, alcoholvrij biertje. Ik had geen zin meer in die pelgrimmenus en bestelde me een pizza met kaas, hesp en gambas. Lekker, geen diepvries maar vers klaargemaakt, en ne grote. Doorgespoeld met twee glazen rode wijn, dan een citroenmousse met koffie. En dat alles kostte me 11,50 euro.  Ze zullen me in België zien komen denk ik. Heel deze eet en drank ceremonie nam toch anderhalf uur in beslag.  Maakt niet uit, want vandaag is het niet om 19 uur om te skypen, maar om 21 uur. Die van ons is naar de sauna, en daarna lekker eten in de sauna..dus Skype om 21 uur.. Het zal geen pizza zijn dat ze gegeten heeft, zeer goed restaurant in de sauna. Ik...of moet ik zeggen 'zij' heeft dus nu nog 1u en 18 minuten de tijd om aan het scherm te verschijnen. Daarbuiten zal er niet veel gebeuren in de herberg buiten het afhalen van mijn droge was..dus, wens ik jullie een prettige Pinkstermaandag. En een goede nacht zonder snurker, puffers en kuchers en tot morgen in Santiago de Compostela. Hasta la mañana amigas y amigos.  πŸ˜†πŸ˜˜πŸ’–πŸ’‹πŸ’₯

Maandag 5 juni Een voettocht van 1000 kilometer begint met één stap

Lijkt sprekend op die foto uit 2015 😁

La ultima dia, van Negreira naar Santiago,  22,4 km. Om 7u40 na het nuttigen van een bocadillo con queso waar je een olifant kon neerleggen vertrokken voor de laatste etappe. Enkel in t.shirt en best nog fris als enige op weg naar Santiago. Weersverwachting voor vandaag was 17 graden en regen tegen de middag. Zou het kunnen? Nat vertrokken uit Santiago en nat aankomen in Santiago..ben ik dan gezegend? Afwachten maar. De eerste die ik tegen kwam was kort voor Negreira, hoe kan dat nu? Ik vroeg hem waar hij geslapen had..hij antwoordde dat hij in Santiago geslapen had en om 4 uur vertrokken was, heb hem maar niet gezegd wat ik van hem dacht. Maar deze kerel kon best een psychiater gebruiken. Hoeveel mensen heeft hij wakker gemaakt om rond 3:45  zijn zak te pakken. Opgefokte mens. Soit, ik had goed geslapen en werd wakker om 6u30. Langer dan hij had geslapen. Het ging soepel, tegen 10 uur begon ik de eerste normale mensen tegen te komen die vertrokken waren vanuit Santiago om hetzelfde te doen wat ik had gedaan..wandelen naar Fisterra. Gezien ik een buitenbeentje was dat te voet terug kwam van Muxia (uitgesproken als Mujia) wilde dat ook zeggen dat ik ontelbare keren die twee woordjes heb moeten herhalen..'buen camino'. Tegen iedereen die ik tegen kwam. 😁 Mijn eerste café voor een tas koffie kwamen twee Spanjaarden aan die goed Engels spraken en die ik info heb kunnen geven over overnachting en de variant in Negreira. De tweede stop in café bar La cruzeiro...daar was ik in het heengaan al gestopt, hier kreeg je bij een koffie twee koekjes uit een grote doos..en niet van die in papier verpakte maar echte koekjes. Schuin over mij zat een Oosters type, Koreaans of Japanees dat kon ik niet zeggen, ik hoorde haar plots aan de buurvrouw vragen of ze eens in haar gids mocht kijken omdat zij er geen had. Ik vroeg haar voor alle zekerheid of ze een gids had, maar neen. Ik had er twee, een Nederlandstalige en een Engelstalige. Ik haalde de Engelstalige uit mijn zak met de mededeling dat ze die mocht hebben omdat ik die toch niet meer nodig had. Hierop sprong ze 12,5 cm omhoog en omhelsde ze mij wrijvend over mijn rug nat van het zweet. Daarna vroeg ze me nog of ik een bier wilde drinken waarvoor ik bedankte. Ik had iemand gelukkig gemaakt en dat was genoeg. Dit was de laatste stop omdat ik voor alle zekerheid niet te lang wilde talmen met de weersvoorspelling in het achterhoofd. Stel je voor dat je 1 km voor Santiago nog een plotse regenbui over je heen krijgt. Verder door nog een Spanjaard tegen gekomen die stond te wachten op een praatje en die goed Engels kende. Toch wel vijf minuten staan kletsen alvorens ik doorging nadat ik hem bedankte voor het praatje...vriendelijke man. Nog 5 kilometer gaf hij me mee. Was wel wat langer maar ach, maakt niets uit. Onderweg toch nog redelijk wat laatvertrekkers tegen gekomen, zelfs in Santiago waren er nog die vertrokken naar Negreira, en ik was om 13:15 een buitenwijk van Santiago binnen gewandeld. Nou ja, ze komen er wel, maar laat en misschien nat. In Santiago aangekomen had ik geen moeite om naar het oude deel van Santiago te wandelen en door te steken om het hotel te bereiken.Hetzelfde hotel waar ik geslapen heb alvorens naar Fisterra te vertrekken. Na nog eerst wat kersen en perziken en cola zero gekocht te hebben kwam ik om 13:55 in het hotel aan, eerste werk douchen, was in de week zetten en de blog voorzien van cijfers en letters. En nu...even rusten. Hasta luego. πŸ˜‰ Na een heerlijke douche en het besef dat ik mijn rugzak nu moet fatsoeneren..wat ik morgen pas ga doen, rustig naar het oude stadsdeel gewandeld wat 100 meter van het hotel ligt. En ja, het regende. Een koker gaan kopen voor mijn Muxiana...het getuigschrift dat ik van Santiago naar Muxia ben gewandeld. Ik kon ook een Finisterre krijgen, maar aangezien mijn einddoel Muxia was, hield ik het daarbij. Ik had ook geen behoefte aan een tweede Compostela, er hangt er al één thuis. Tevens een rugzakje gaan kopen om te dienen als handbagage, en een paar sportschoenen omdat ik mijn wandelschoenen in Santiago in een container ga smijten. Mijn hielen zijn zo versleten dat het niet mooi meer is. Nog een café americano gaan drinken waar ik een voetbad in kon nemen en dan naar het hotel om met die van ons te skypen. De rest van de avond zal rustig verlopen. Niet opstaan om 6 of 6u30 morgen. Slapen tot ik wakker zal worden, heerlijk. Wat ga ik morgen doen. Kom eens kijken morgen, dan zal je weten welke toeristische activiteiten ik ga ondernemen.Tot dan, een heerlijke  nachtrust en geen schaapjes tellen. πŸ‘πŸ‘πŸ‘πŸ‘πŸ‘πŸ‘πŸ˜†

Enkele cijfers.

Ik stapte 680.132 stappen, stapte 481,5 km, verbruikte hierbij 25.439 calorieën.  Het verbruik van 7000 calorieën staat gelijk aan het verlies van 1 kg vet.Dat zou een verlies van 3,634 gram vet betekenen Alleen weet de stappenteller niet dat ik een  rugzak mee heb gedragen rond de 11 a 12 kg.  Weet de stappenteller ook niets af van mijn minder verbruik aan suiker, eten en alcohol. Noch weet de stappenteller iets over de vele klimpartijen die ik op de hele trip deed. Ik schat het verlies van mijn dierbaar vet minstens op een gewicht van rond de vijf kg. Doe dat maar eens in een plastieken zak en loop er de blok eens mee rond. πŸ˜ƒ

Dinsdag 6 juni Tegen de stroom ingaan is de enige manier om bij de bron te komen

Gewoon mooi

Wakker geworden door gestommel en schuivende stoelen, waarschijnlijk pelgrims die op tijd willen vertrekken. Eens zien hoe laat het is, oeps, 8 uur. Goed geslapen mijn gedacht. Half ontwaakt en half slapend nog wat aan het rommelen geweest. Alles een beetje gefatsoeneerd en dan tegen 10 uur naar buiten getrokken, best nog wat fris maar later zal dat wel opwarmen. Ik wilde gaan ontbijten en stapte een verkeerde kroeg binnen, geen bocadillo enkel churros. Nou ja, geef dat dan al maar met een koffie. Wat inkopen gedaan en alle winkeltjes afgeschuimd. Ongelooflijk hoeveel winkeltjes er zijn en wat ze allemaal verkopen wat betreft de camino. Als morgen de toevloed van pelgrims zou stoppen, zijn al die mensen gedoemd om te gaan bedelen. Café's,  restaurants leven hier hoofdzakelijk van toeristen en pelgrims. Dag in dag uit arriveren hier pelgrims van over de hele wereld die de zaken draaiende houden. Dan besloot ik maar eens om naar het station te gaan om te zien welk de vertrektijden voor de treinen naar O Coruña zijn. Morgen zonnig en 28 graden, nog eens naar 't zeetje. Rustig terug naar het historisch centrum en gaan eten, van churros alleen is je maag niet gevuld. Tarbot op Gallisische wijze met aardappelen, de tarbot laten zwemmen in 2 glazen Rioja, en dan overdekt met whisky cake gedompeld in...whisky en koffie om te blussen. Was best lekker. Op de terugweg fruit gekocht, kersen en nectarines. Geen koekjes, geen gebakjes maar gezond fruit. Hier zit ik dan klaar om de rugzak helemaal uit te kuisen en in orde te brengen, de dingen die ik nog nodig heb zoals kleding en toiletgerei moeten bovenop komen. Daar ga ik zo direct aan beginnen, maar eerst wat foto's plaatsen en dan nog eerst een lekker dutje doen. Niets moet, alles mag is nu de leuze. 😎 Ik ga afsluiten met de mededeling dat ik de rugzak helemaal heb uitgeladen en herschikt om één en ander deftig thuis te krijgen. Morgenvroeg verhuizen naar een hotel honderd meter van hier omdat de twee volgende nachten hier volzet waren. Btw, dat dutje duurde 2 uur. πŸ˜‚Mo goe datadee.  πŸ˜†Slaapwel allemaal en tot morgen zonder zorgen. πŸ˜—πŸ˜šπŸ˜πŸ˜˜πŸ˜šπŸ€—

Woensdag 7 juni Kun je geen grote stenen verleggen, verleg dan kleine.

Op het perron in Santiago

Lui uitgeslapen, rustig alles ingepakt, wandelstokken opzij vastgemaakt en naar het andere hotel vertrokken 1oo meter verder in hetoude stadsdeel. Mijn kamer was nog niet gepoetst maar ik kon mijn rugzak er al plaatsen. Mooi, richting station maar eerst nog gaan ontbijten, een kleine bocadillo met Jamon de Seranno en een croissant. Zonder eten is ook niet alles als je een rit met de trein moet doen.  πŸ˜ In het station waren er drie loketten open, ik zette me aan het tweede loket dat met nog 1 persoon voor mij plots gewoon sloot. Bedankt voor het aanschuiven, wilden we ons begeven naar het eerste loket, en wat dacht je. Dus schoot er nog maar 1 loket over en konden we achteraan gaan aanschuiven. En dat vorderde als bonen knopen. Sommigen begonnen zich al druk te maken want de rij werd steeds maar langer. Tot plots een man te voorschijn kwam en met zijn arm zwaaide, als een haas schoot ik uit de rij en stond ineens terug tweede, tot een vrouw de ploeg kwam versterken en ik plots eerst stond. Moest ik ook nog weten zeggen wanneer ik terug kwam want het zijn allemaal genummerde plaatsen. Dus, zomaar even de trein opspringen ging niet. Maar kom, we geraken er wel. Binnen 7 minuten moet de trein vertrekken richting La Coruña..Tot later dus. 😎In het station aangekomen gaan zoeken welke bus ik moet hebben om in het oude stadsdeel te komen, bus 5...Ik stond wel aan de verkeerde kant maar had al opgemerkt dat een Japanees uitziende vrouw iets vroeg en de man de andere richting uit wees.  Den deze goed uitgeslapen had het vermoeden dat er iets niet klopte, en inderdaad ik moest een stukje verder aan de andere kant zijn.Goed aangekomen aan de halte kwam de bus eraan. Maps.me gebruikt om te volgen waar ik eruit moest. Vlak aan de oude stad afgestapt. Maar als je uit Santiago komt slaat dat wel tegen, ik had er meer van verwacht, na wat rondgewaald te hebben in de oude stad ging ik richting zee. Ik had eigenlijk niet verwacht dat het een zo grote stad zou zijn. De bezienswaardigheden  lagen zover uiteen dat het in die korte tijd niet te doen was. Maar kom, ik had A Coruña gezien, ook het strand met al die mooie meisjes die lagen te zonnen. πŸ˜… Ik besliste van het strand terug te wandelen naar het station. Een 200 meter van het station vond ik een aangenaam terras in een kalm straatje waar ik kon eten. Iberico varken met frietjes..niet zo dik gesneden als bij ons, maar wel dikker dan Lomo. De smaak was in elk geval zeer lekker..en veel, maar ik heb het allemaal opgegeten. Als dessert taart de milhojas en koffie. En dan terug naar het station om de trein van 16:30 te nemen. 😎 Op 28 minuten terug in Santiago zonder tussenstop. Gaan kostte me 4,90 en terug 5,90. Dat zal zijn omdat het acht minuten sneller ging. Kersen gekocht en naar het hotel. Ditmaal een éénpersoonskamer, maar ruim genoeg en een degelijke badkamer. En hier is het ontbijt inbegrepen. Nu even rusten van de zware treinreis en de 9 km die ik toch heb afgehandeld in A Coruña. 😎 Ik ga maffen, wat teveel naar Lily en Marleen gekeken. πŸ˜‚ slaap lekker πŸ˜ͺ😴

Donderdag 8 juni Niemand verdwaalde ooit op een rechte weg

De drie kaarsen

Donderdag, morgen terug naar huis. Kwam ik gisterenavond tot de conclusie dat ik mijn toilettas vergeten was in het vorige hotel. Deze morgen dan maar gebeld en ja die lag nog opzij. Eerst hier ontbeten en dan mijn toilettas gaan ophalen. Gisterenavond dus mijn bieterkes niet gepoetst, gelukkig is er altijd een douchegel in het hotel, maar ook mijn scheermes en zeep mankeerde ik. Niks, ik rook al lekker van de douchegel..en ondertussen heb ik me geschoren en de melktandjes gepoetst. Vandaag ga ik Santiagogeur opsnuiven, een kerk trachten te vinden met echte bougies, eens lekker eten en me af en toe ergens zetten om mensen te bekijken..dat, is ook best plezierig. Al die verschillende typetjes. De rugzak staat klaar, ik hoef morgen niet vroeg te vertrekken, als ik de bus van 10 uur neem ben ik ruim op tijd, en de bushalte is 2 minuten van hier. Maar soit, ik ga maar eens rustig de oude stad intrekken...see you later alligators. πŸ˜ƒ. Zo hier ben ik dan weer. Van 10 tot 16 onderweg geweest. Heel het oude deel verkend, naar het pelgrimmuseum geweest. Een prachtig museum de moeite om te bezoeken. Vanaf 65 was het gratis, ik zei tegen de mevrouw aan de kassa dat ik 68 was. Dat pakte niet, zij vroeg mijn pas. Ik gelukkig natuurlijk, want dat betekende dat ze niet eens geloofde dat ik 65 was. Met veel plezier mijn pas uit de diepten van mijn rugzakje gehaald.πŸ˜„ Wat een schattig mens. Daar heb ik zowat 2 uur versleten. Dan op zoek gegaan naar een kerk waar echte bougies waren, maar noppes. Tot ik in de Igrexa de San Francisco merkte dat er naast de elektrische kaarsjes een plaat op de grond lag waar noveenkaarsen stonden te branden, echte. Ik moest dus op zoek gaan naar kaarsen, volgens een winkelier vlak tegen de kerk moest ik terug naar de Kathedraal die een eigen winkel hebben en waar ze wel kaarsen hadden. Zo gezegd zo gedaan, den deze terug naar de Kathedraal en inderdaad,  kaarsjes gevonden in een plastiek potje met het St Jacobskruis erop. Den deze terug naar die kerk, kom ik daar aan, is er een dienst bezig. Gezien de kaarsjes in een hard plastieken zakje zaten, besloot ik de dienst mee uit te zitten ipv iedereen te storen met het geknetter van dat zakje. Goed 20 minuten later was de dienst gedaan en gingen de mensen door, den deze met zijn kaarsjes naar de plek waar de andere kaarsen stonden. Ze alle drie aangestoken 1 voor Luc van de petanque die vandaag onder het mes moet op een goede afloop, 1 voor de kleinkinderen van Greta die hun examen moesten doen..voor een goed resultaat, en 1 voor alle dierbaren die ons verlaten hebben. Ik was blij dat ik uiteindelijk hebben kunnen doen wat ik wilde..ik moest en zou echte kaarsen branden, en dat is hiermee gebeurd. En het scheelde niet veel of ik zat nog opgesloten in de kerk. Wijl ik als laatste bezig was met die kaarsen had een pater de poort van de kerk al op slot gedaan met de gedachte dat iedereen weg was, gelukkig had hij mij nog opgemerkt of ik had daar nu nog gezeten. Hij een verontschuldiging gemompeld en ik ook...en oef. Dat scheelde niet veel. Nog eens naar de kathedraal geweest, naar de koffer met relikwieΔ—n gaan zien wat ik vorige keer niet kon vanwege het volk. En dan iets gaan drinken alvorens te gaan eten. Een entrecote met pepersaus...man man, dat was 1/4 van een beest op mijn bord, ik moest het eerst nog wel terug geven want het was nog blueΔ—r dan blue. Maar daarna was het goed. Een serieus stuk vlees met veel smaak, een Galicische tarta con liquor en een koffie. Goed gegeten. Na deze vlezige schranspartij in het naar het hotel lopen nog kersen, platte perziken en cola zero gekocht.  En dan maar aan de blog verder gaan doen zoals u ziet. Nu de foto's er nog bij zetten, hoofdzakelijk sfeerbeelden van Santiago en het pelgrimmuseum. 😎 Met deze neem ik voor vandaag afscheid, smakelijk eten en heerlijk slapen....en je weet het, de handjes boven de lakens. πŸ˜ƒπŸ˜„πŸ˜Ž