Zaterdag 27 mei Neem de verantwoordelijkheid

Naar Finisterra

Vandaag maar 13 km..de 33 km splitsen in 13 en 20. Ik ben met pensioen, waarom me haasten. De eersten waren al om 6 uur begonnen. Iets na zeven me recht gezet in bed met het besef dat ik ten laatste om 9 uur buiten moet.Het zal 8u30 worden en dan ergens gaan ontbijten in Negreira. Tja..ik voel hem komen..hij staat aan de deur..ik moet me even verwijderen. πŸ˜„Zo, dat zijn we alweer kwijt. Gaan ontbijten in het restaurant van de herberg 50 meter verder. Nog een praatje gedaan met de herbergier die een mooi woordje Frans praat en afscheid genomen met een...Tot 4 juni. Want dan ben ik terug in deze herberg.Bewolkt maar droog en niet te warm..een ideaal stapweertje. Vandaag was het mooi om te wandelen. Veel natuur, iets na Negreira was er een variant die aangegeven werd als zeer mooi, wat langer maar inderdaad zeer mooi naast een riviertje met hier en daar een watervalletje. Ik zag plots voor mij een koppel zonder rugzak en enkel met een fles water in de hand. Waarschijnlijk het koppel dat eigenaar was van twee grote rugzakken die klaar stonden in de herberg van Negreira om getransporteerd te worden naar Olveiroa. Twee Canadezen tegen gekomen waarvan de man moeite had met de hellingen en die op zeker moment de hellingen omzeilde door de baan te nemen. Foefelaaaaaaar. πŸ˜‚ voor de rest was het zeer kalm, enkel op een plaats met bron en drinkbaar water verscheen er een groep mountainbikers die allen fris water konden gebruiken. Wat verder door weer een variant beschreven als een route zonder asfalt noch verkeer. Gezien de vorige variant me beviel besliste ik ook deze maar te nemen die in 3 km naar Vilaserio ging. Mooi met enkele stevige klimstukken en stil, zeer stil, enkel een kraai die kraait zoals alle kraaien kraaien.. 200 meter voor de herberg een kleine bar in het bos tegen gekomen waar ik nog maar eens stopte wegens de overschot aan tijd en een koffie dronk..uit de koffiepot in een kunststoffen bekertje..een hele euro. Rugzak terug aan om de volgende 200 meter af te stappen. πŸ˜…. Ik was de eerste en kon dus kiezen uit de bedden, 1 bed..Geen stapelbed, helemaal voor mij alleen en een kastje om mijn juwelen en staven goud in te bewaren die ik mee heb. En hier zit ik dus. Eten is mogelijk vanaf 19 uur, tijd genoeg mijn gedacht.In de tussentijd maar wat....niets doen, iets wat ik ook graag doe.Tot straks 😎 Tot nu toe dus niets gedaan zoals beloofd. Verder niets doen tot 19 uur  als die van ons komt skypen om daarna te gaan eten. Best een afgelegen herberg hier. Niets te zien noch te doen. Gewoon niets doen, ik had gehoopt Jam nog tegen te komen. Maar geen Jam te zien. Zelfs geen gelei. Ik verveel me, daarom klets uit maar wat uit mijn nek en weiger ik elke verantwoordelijkheid die er is te nemen. Sorry, niemand is perfect. Voor de moment is er morgen regen op komst en overmorgen ook, maar afwachten, kan tegen 22 u al veranderd zijn. Een beetje regen heb ik niets tegen, maar tegen de stortvloed van gisteren wel. Foto's niet voor vandaag wegens te zwakke wifi. Zelfs de  G4 is hier zeer zwak. Ok, genoeg gesapzeverd voor de moment. Om 19 uur gaan eten, geen pelgrimmenu maar een schotel met frietjes,  eieren en lomo..dun gesneden varkensvlees. Best lekker en als dessert Santiago taart. Koffie en twee glazen wijn. Er is hier een grootvader of overgrootvader die ik nog niets anders heb zien doen dat met de kleine heen en weer te rijden, liedjes te zingen al uren aan een stuk. Ik denk dat als die kleine zou kunnen spreken hij zou zeggen. Teveel is teveel..stop ermee.πŸ˜‚In een ander zaaltje zat een familie Spanjaarden te eten, man man man, kunnen die lawaai maken. Ik dacht dat daar zeker 50 man binnen zat, maar neen hoor, juist geteld 8 man. Soit, het is ondertussen 20:36, mijn glas wijn leeg sloeberen en dan nog wat lezen en tijdig gaan slapen. Je kan echt moe worden van niets te doen. Ik wens iedereen nog veel warmte, een onweer en een goede nachtrust. 😎 Hasta la mañana 

Zondag 28 mei Alles is tijdelijk

Jam en ik..twee kortjes

Redelijk goed geslapen, een paar keer wakker geworden van een zware ronker..meer een gebrom maar viel al bij wel mee. 6:30 opgestaan, ontbijten en om 7:30 op weg naar Olveiroa. Er was zware bewolking en wat lichte regen voorspeld. Dus de regenjas maar aan en de rugzak ook ingepakt, maar geen regenbroek aan. 7 druppels op mijn hoofd gevoeld en dus mijn petje op, meer viel er niet uit. Zeer mooie weg..veel natuur, eucalyptus bossen, brem en stilte. Het gebied na Santiago is dunbevolkt en hoofdzakelijk agrarisch gebied. Landbouw en veeteelt. Ook veel groener dan voor Santiago. De stortvloeden hier afkomstig van de Atlantische oceaan zullen er voor iets mee tussen zitten. Na een twee uur een bar tegen gekomen in Santa Maria..Twee koffie en een cola voor onderweg en vooruit dan maar.  En de weersvoorspellingen bleken het mis tehebben, iets na tien uur brak de bewolking open en verscheen de zon. Een beetje verder een bosweg in...in de verte zie ik drie mensen uit de andere richting komen. 2 grote en 1 kleine. Dichterbij gekomen zag ik plots dat de kleine Janette was....JAM...JAM. zwieren zwaaien roepen en omarmen. Wat ik niet meer verwacht had is gebeurd. Jam nog een keer zien alvorens ze verdween naar Manchester.Nog een tijd staan tetteren ook over Ton  of die al weg was.enz enz enz. Dan afscheid genomen met drie dikke kussen...en Janette verdween langzaam naar het eigen bestaan. Dag Jam, bedankt voor het aangename gezelschap, de grappen en grollen. Het ga je goed in je verdere leven...alles is tijdelijk. Een beetje weemoedig verder gestapt om toch maar zeker mijn doel te bereiken. De pracht van de natuur was aangenaam, weinig mensen en nog minder wagens te zien. Aan een bushalte mijn blikje cola leeggesloeberd en een krachtreep gegeten om dan de laatste 5 km onder de voetzolen te laten voorbij schuiven. De laatse kilometer gingen steeds maar bergaf...wat wil zeggen dat als ik terug kom die kilometer ook bergop zal moeten doen. Maar dat zijn zorgen voor later. Uiteindelijk de herberg bereikt in Olveiroa, mooie ruime herberg, aangenaam om buiten te zitten met een terras. Eerste werk na de nodige plichtplegingen de blog. Aan een tafeltje samen met een oude Spanjaard die me constant onderbreekt om te zeveren over de Spaanse en de Engelse taal. Ik moest op de duur mijn best doen om de poten niet van onder zijn stoel te schoppen. πŸ˜‚Ik ga proberen dichterbij bij de modem te gaan zitten om de foto's te uploaden...Tot later dan maar. 😎 Het is ondertussen wel maandag, maar toch even afwerken. Op tijd gaan eten want die van ons zal er zijn om 7. Nou ja eten, daar trok op niets. Soep met 1 soort groenten en veel water, frieten met kippenfilet gepaneerd. Veel frieten waren het niet, en de kippenfilet had 3 maal onder een pletwals gelegen. Er was ook wijn bij, de fles op tafel die ooit eens naast een degelijke fles wijn had gestaan. Een crème glace in een potje op kindermaat...en, eigenlijk het beste van alles, de café americano. Wat een prut kreeg men hier op het bord. Uitzuigers.😐 Na deze heerlijk ecopieuze maaltijd me in de startblokken gezet om die van ons te ontmoeten op Skype. Warm, geen crème  glace bij Foubert wegens een te lage rij om aan te schuiven en den auto moet morgen binnen om de airco te laten repareren. Nog wat nagemijmerd en met de kippen op stok gegaan. 1 snurker deed direct zijn best de rust van alle anderen te verstoren. Eens een keer goed hoog gehoest,  en jawel,  het hielp. En daarna niets meer gehoord. En dan ging de nacht op zijn sokken in....om 9u30. πŸ˜‚

Maandag 29 mei Wees helder van geest

Ik zeker?

The mama's en the papa's zongen erover. Monday monday....een dag door velen gehaat. Niet door mij, ik vertrek vandaag naar Cee aan de Atlantische zee. Een kort ontbijt, koffie met croissant en weg. Veel bewolking dus maar de regenjas aangetrokken. Een prachtige wandeling door  pure natuur. Een uur later aan Albergue Logoso gekomen waar ik een koffie dronk. Veel kleiner dan die van Olveiroa, en zag er ook gezelliger uit. Hop met de rugzak en weg. Ik was nog  maar net weg en nog aan het klimmen als er een mini Cooper aankwam met een mooie Spaanse erin die me er op attent maakt dat ik  verkeerd was en dat ik boven had moeten blijven. Ik blij dat het daar gebeurde..maar 200 meter verkeerd. Als die vrouw niet was gepasseerd had me dat gemakkelijk een half tot een uur extra kunnen kosten. Ik was niet echt helder van geest op die  moment, anders had ik de markering wel gezien. Dus,  niets gebeurd. Na een 20 minuten kwam ik aan Hospital,  de plek waar de splitsing was. Links naar Fisterra en rechts naar Muxia. Twee jonge meisjes die me vroegen om een foto te nemen, de éne ging links en de andere naar rechts. Kwamen er nog twee Japanse meisjes aan en 1 ervan wilde perse met mij getrokken worden, die kwam juist onder mijn oksels, en ik ben al niet groot. Na het vervullen van mijn plichten als fotograaf sloeg ik links in, richting Fisterra. Nog een uurtje later kwam ik aan een gezellige rustplaats. Daar stond een oude kapel, de Ermita de Nuestra Señora de las Nieven.  De benen laten rusten, een appel gegeten wat foto's en weg voor het laatste stuk. 5 km voor Cee begon het te regenen, geen stortvloed zoals vrijdag,  maar een mooie gezapige regen genoeg om de regenjas aan te doen en de rugzak te beschermen. En stilaan begon ik te dalen naar Cee, om plots voor een mooi zicht op Cee en de zee te staan. Verborgen achter glas wisten mijn ogen toch de schoonheid van dit plaatje vast te houden...echt echt mooi. Dan begon er een vrij steile afdaling om uiteindelijk in Cee aan te komen, mijn herberg ligt helemaal boven en direct bij de ingang van het stadje. Mooie ruime herberg,  met salon en keuken,  mooi sanitair. Maar merkwaardig genoeg is het nu 15 uur en ben ik de enige. Nog nooit meegemaakt. Soit, de was draait in de wasmachine en daarna in de droogkast.En ondertussen denk ik dat ik buiten in het zonnetje ga zitten dat ondertussen verschenen is.😎 Eerst mijn namiddagdutje gaan doen en dan eens gaan zien of er in de buurt wat te eten valt. Een restaurant dat pas om 20 uur open gaat, en verder ging het steeds maar naar beneden, en wat ge naar beneden gaat moet ge ook terug omhoog gaan. Dan maar beslist om een café bar binnen te gaan dicht bij de herberg, ik kon er pañada krijgen en bocadillo.  Eerst de pañada geprobeerd, lekker maar wat klein dan maar een bocadillo besteld met Jamon de seranno. Dan was het bijna Skype tijd...maar ik moest naar het terras vluchten omwille van de decibels die het normale menselijke oor met moeite kon verdragen, laat staan dat ik een zinnig woord zou kunnen wisselen met die van ons. En buiten lukte dat wel. Rustig terug naar de herberg waar het nog even stil was als ervoor. Onbegrijpelijk, een herberg met een waardering van 9,6/10, rustig gelegen, ruim, goed sanitair en vriendelijke ontvangst en dan zit daar maar 1 man. Den deze. Voordeel, ik zal niemand horen snurken. πŸ˜ƒBest merkwaardig, misschien moet hij zijn reclame duidelijker bevestigen? Het is nu 20:30, tijd om nog een filmpje te zien op de tablet alvorens ik ga slapen. Slaap lekker en lig niet wakker van de hagelbuien.  Tot morgen in Fisterra. πŸ˜πŸ˜™πŸ˜š

Dinsdag 30 mei Heb vertrouwen

Aan punt 0,00 van de Camino Portugues

Wat een ongelooflijke rustige nacht en morgen, een hele slaapzaal met 28 bedden helemaal voor mij alleen. Geen gesnurk gehoord, in de morgen niet aanschuiven voor toilet of sanitair. Nog nooit meegemaakt. En al was het zo rustig, al had ik mijn wekker op 6:30 gezet, toch stapte ik maar om 7:30 de herberg uit. Rustig aan naar Corcubión gestapt om daar te ontbijten en dan richting Fisterra of wat de Romeinen dachten dat het het einde van de wereld was. Ondertussen weten we wel beter zeker. Het landschap was betoverend mooi en de zon scheen. Na het ontbijt steeds doorgestapt omdat ik er wilde zijn. Onderweg een koppel tegen gekomen waarvan de vrouw al was het nog maar aan het begin van de klim, al stevig stond te hijgen, en dan wist ze nog niet wat er een beetje verder ging volgen, de man had een betere conditie en moest dus noodgedwongen op haar wachten. Nuchtere conclusie...voor deze vrouw is het geen wandeling, maar een lijdensweg. Ik moest van de ene landtong naar de andere door een oversteek. Vrij vlug zag ik in de verte de lichttoren van Cape Fisterra liggen, hij leek binnen handbereik, maar er volgden nog 8 km eer ik zo ver was. Vier km voor Fisterra lag er een mooi strand en ik kwam steeds dichter bij. Een aantrekkelijk barretje deed me even twijfelen of ik niet eerst wat zouden drinken en de benen strekken, maar neen hoor, ik zal wel iets drinken aan het einde van de wereld, water had ik nog genoeg. Uiteindelijk in Fisterra aangekomen waar een aangename drukte heerste. Maar ik moest vanuit het stadje nog 2,2 km klimmen naar de lichttoren. Met volle moed aan het laatste traject begonnen en om 12:10 boven aangekomen aan punt 0,00 km. Het einde van de Camino Portugues en Fisterra. Genoten van het uitzicht, een broodje gaan eten met een alcoholvrij biertje. In het binnenland betaalde ik voor datzelfde bier 1 euro, hier 2,20..tja, waar ze bussen vol toeristen afzetten kost het altijd meer. πŸ˜„ wat selfies genomen en foto's laten nemen om dan de gemakkelijke weg naar beneden aan te vangen om mijn pension te vinden waar ik een kamer had gereserveerd voor 20 Euro. Vrij gemakkelijk gevonden, een pension van 4 verdiepingen hoog boven een sportzaak. En drie maal raden waar mijn kamer was. πŸ€” Natuurlijk op het vierde  verdiep en geen lift. Waarom sturen ze mij altijd naar het hoogste verdiep? Ik ben in elk geval tevreden Fisterra bereikt te hebben, wat niet moeilijk was, ik had het volste vertrouwen dat ik er zou geraken. En nu....ga ik een douche nemen, en neen..de deur gaat dicht...Tot later 😎 Even buiten gaan wandelen, het centrum is niet echt groot maar best aangenaam. Nog eens in de supermarkt binnen gesprongen en wat kleinigheden gekocht, op een terras het veelvuldig voorkomende alcoholvrije bier gaan drinken en dan terug naar het pension. Het wat rustig houden want morgen zal het tussen de 28 en 30 km liggen. Maar het zou zeer mooi zijn, laat ik die inspanning er dan nog maar bij nemen en daarna een dagje MuxiaΔ—n. Nog 12 minuten en die van ons zal er zijn. Dus..verwacht geen spectaculaire dingen meer van mij. Tot morgen, en waarschijnlijk wat later dan normaal. Kusjes aan iedereen en een goede nachtrust. πŸ˜—

Woensdag 31 mei Overwin je angst

Een prachtige zonsopgang in Fisterra

Ja, om 6 uur eruit, om 7 uur de sporen euh de rugzak aan en op weg naar mijn einddoel..Muxia. mijn gids zegt me dat het 27,8 km is, maar een Italiaan die ik gisteren in Fisterra sprak beweerde dat het eerder 30 tot 32 km was. Nu ja, we zien wel wat komt. Zeven uur in de morgen, nog wat fris maar geen probleem voor een volbloed als ik. Bovendien mogen genieten van een mooie zonsopgang. Ergens probeerde ik niet te denken aan de af te leggen afstand en het terrein. In het begin was het het mooiste met mooie zicht en op zee en stranden. Na een tijd werd het eigenlijk een afwisseling van bossen en dorpen. Deze streek was helemaal van God vergeten. Minuscule dorpjes, soms niet meer dan gehuchtjes zonder iets. Geen café bar of een winkeltje..totaal niets over de hele afstand van Fisterra naar Muxia. Mijn eerste pauze in een bushokje waar misschien 2 keer per dag een bus passeert. Wat gegeten en gedronken, mijn schoenen uitgetrokken. Een oud vrouwtje passeerde met een landbouwwerktuig in de hand dat haar wat zwaar leek. Dacht ik even aan het feit dat dat oud vrouwtje waarschijnlijk ooit een schoon mokke is geweest, when i was young...een mooi liedje.Maar goed, met te blijven zitten kom ik er niet. Aan het volgende kruispunt geen merkteken meer. Een andere oude vrouw stond daar ook verweesd te kijken van...waar moet ik nu heen? Dus maar naar boven en zij volgde mij, ook boven geen merkteken..GPS bovengehaald en de weg links ging naar Padris waar de camino ook voorbij kwam. Laat ik deze weg maar nemen en in Padris de camino ergens vervoegen. De oude vrouw mee met mij tot ik hoorde dat ze niet in Muxia maar in Fisterra moest zijn. Hilariteit alom...haar de weg gewezen vanuit de hoogte en algoed wat ze nog niet te ver meegelopen. Allez..retour.πŸ˜ƒ InLires kwam ik aan een klein gebouwtje waar een drankenautomaat in stond, en ook tafeltjes en stoelen. Een prima plaats om een half uurtje te rusten..schoenen en kousen uit. Een powerbar gegeten en cola zero, kwam daar een Hollander aan van Utrecht. Die kwam van de Camino Frances en was al zes weken onderweg. Geld gewisseld voor de automaat en als dank kreeg ik een lekker stukje schapenkaas. Die kan je twee weken in je rugzak meesleuren zonder slecht te worden. Moet ik in Muxia ook eens kopen, smaakt altijd. Tja, ik ben ermee weg, zie je later in Muxia misschien nog. Ik schatte de af te leggen afstand nog op 13, en dat was goed geschat, ik had 18 km op de meter staan en ik deed 31,7 km. Nog een Japanees tegen gekomen die 5 keer ' 0 my God' zei toen ik hem vertelde dat er nergens iets te eten of te drinken was tot in Fisterra. πŸ˜‚Later werd ik nog ingehaald door de Nederlander omdat die zulke lange benen had. Veel moeten klimmen en veel asfalt gehad. Ik ging van het ene kleine dorp naar het andere op en neer. Door beschaduwde bossen en open vlaktes tot ik steeds maar dalend van 270 meter hoog in Xurantes kwam, het laatste dorp voor Muxia..bijna op zeeniveau.  Een 500 meter verder kwam ik op een weg die recht naar Muxia ging. De wegwijzer maakte mij wijs...daarom is het ook iets dat wijzer is, dat de afstand naar Muxia nog 2 km was. Aan me hoela zou de Hollander zeggen, doe er maar 50% bij. Maar ook die extra km moest onder de zolen passeren om te kunnen arriveren in de Albergue Arribada. Een super vriendelijke ontvangst, ik kreeg direct zonder vragen mijn Muxia attest, want dit is voor mij het doel..Muxia. Een super moderne herberg met automatisch opengaande deuren, mooi ruime ingerichte keuken. Bed met draperie voor de privacy, Echt super. Eerst even bekomen, dan gaan douchen en vervolgens alle vuile was in de wasmachine gaan steken om vervolgens aan de blog te beginnen. Waar ik nu even mee stop. Na de douche en de was naar de supermarkt, gekocht 2 flesjes cola zero, 1 flesje Fanta,  2 blikjes alcoholvrij bier, 3 pruimen, twee perziken, 2 youghourt, 1 brood, 100 gram Seranno ham, een blok schapenkaas. Eten en drinken in het kort gezegd.πŸ˜ƒ De dagelijkse Skype met die van ons niet vergeten en eigenlijk al staande klaar om vermoeid in slaap te vallen. De zwaarste dag van alle is voorbij. Niks om angst voor te hebben, niks om te overwinnen dus. Met 1 oog dicht wens ik jullie een even diepe en gezonde slaap toe waar als waar ik zeker van zal genieten. Oogjes dicht en snaveltje toe. Hasta la mañana. πŸ˜ͺπŸ˜ͺπŸ˜ͺπŸ˜ͺ

Donderdag 1 juni Wat je aandacht geeft, groeit

Ontspannen ik zelve 😎

Donderdag, een ontspannen dag. Geslapen tot 7u30. 1 been uit bed, ander been uit bed. Mijn ochtendbehoefte gaan doen in alle gemak op 't gemak. Ging gemakkelijk.  Douchke? Neen hoor, eerst even rustig gaan ontbijten, zeeeeer rustig. Dat is ondertussen gebeurd. Dus al maar wat virtuele inkt laat vloeien op het maagdelijke wit. Vandaag eens rustig wandelen in Muxia, ik heb een plan met de meest belangrijke plaatsen/zIchten om te passeren. Het mooiste was de wandeling naar de lichttoren met zicht op de lichttoren Illa Vilán de Fóra. Prachtige woeste kust met veel branding. Er stond ook een monument ter nagedachtenis aan de ramp in 2002 met de olietanker 'prestige'. Een kerk met de simpele naam...'Santuario da Virxe da Barca. De X is eigenlijk een J. Virje maagd. Ik weet enkel niet of ze het ook met de 'j' uitspreken. Dan naar de Monte Corpiño waar ik een schitterend zicht had op Muxia en uiteraard de oceaan. Rustig terug gewandeld en ondertussen was het al 12:45. Tijd om een stukje te eten. Pulpo..inktvistentakels en ze waren goed klaargemaakt, na het eten kwam de dienster vragen of ik nog wat wilde, ja..een dessert maar eerst mijn bier leeg drinken. Tja, ik ben maar doorgegaan zonder dessert want ik heb ze niet meer gezien, binnen gaan betalen en niet omgekomen van de honger. De nodige boodschappen voor vanavond en morgen gedaan en terug naar de herberg om verder uit te rusten. 😁 waar ik nu aan ga beginnen. Ik heb een heerlijk namiddagslaapje achter de rug. Gaat er nog iets gebeuren na het eten? Neen, niet veel buiten de dagelijkse Skype met die van ons zal het stil worden. Rugzak draagbaar maken, de route nog eens bekijken en nog een keer gaan slapen, ik begin er stilaan slaperig van te worden.En inderdaad, als je iets of iemand aandacht schenkt in de positieve zin, kan er wel iets groeien. En de heren met hun vunzige gedachten, gelieve zich te onthouden van commentaar. Ik bedoel maar..Best een puntje om eens diep over na te denken. Ik ga deze rustdag rustig afsluiten in alle rust om het rustig te houden en wens jullie een rustige nacht toe..allemaal en vele πŸ˜—πŸ˜—πŸ˜—πŸ˜—πŸ˜—πŸ˜—πŸ˜—

Vrijdag 2 juni Alleen wie onderweg is, kan de hoop koesteren ooit aan te komen.

Het doel vandaag

Doel vandaag, Dumbria. 😎 De wekker op 6u30 gezet, maar om 6 uur wakker van een wekker met hetzelfde muziekje als het mijne. Gerommel en gerammel,  ik zal er dan ook maar uitkomen. Rustig de tijd genomen. Normaal iets van een 22 km, maar door verwarring in het ontbreken van wegbewijzering iets meer gedaan. De weg van Muxia naar Santiago is enkel bewegwijzerd in de richting Muxia. Wat op meerdere plaatsen voor problemen zorgde, met vragen en GPS het doel bereikt, maar het was op bepaalde punten echt problematisch. Maar ok, we zijn er geraakt met een 2 km extra. In de richting van Dumbria..Santiago, heb ik niemand gezien. In tegenovergestelde richting naar Muxia kwam ik veel volk tegen. Twee Nederlanders,  een Nederlandse die samen met een Portugees liep die ook nog eens zeer goed Engels sprak. Een Tsjechische die wonder boven wonder ook Engels sprak. Ik heb vandaag veel mensen aangeklampt om een praatje mee te doen, en om de Albergue Arribada aan te prijzen. Ik had eigenlijk moeten terug gaan om een percentje te vragen.  Maar dan moest ik ik weer terug keren.😁 Het grootste gedeelte liep door bossen en af en toe een dorpje buiten de keer dat ik langs de baan heb gelopen omdat ik het merkteken nergens kon vinden. Gelukkig is er niets iets als de smartphone en GPS. Na een tijdje een bar tegen gekomen waar ik mijn koffie ging drinken bij een stuurse cafebaas. Was het omdat ik de hele enige klant was? Door het veelvuldig zoeken en geconcentreerd rond lopen leek het alsof de dag langer was dan een dag. Het heeft me toch wel minstens een uur langer gekost. Morgen kom in aan de splitsing 'Hospital' en eens daar voorbij kom ik op terrein dat ik al bewandeld heb en voor minder problemen zal zorgen. Toen ik naar Fisterra ging kwam ik een meisje dat ook van Muxia kwam tegen die zei dat ze een paar keer verkeerd was gelopen..waarop ik maar niet reageerde. Hoe kan je nu verkeerd lopen met zo'n goede bewegwijzering. Maar nu begrijp ik het. Geen bewegwijzering richting Santiago. Maar uiteindelijk kwam ik toch aan in de pelgrimsherberg van Dumbria, een gemeenteherberg maar een zeer moderne. Niemand aanwezig, maar je kon binnen en je eigen bed uitkiezen.Rond 5 uur zou er iemand komen om te ontvangen. Er was een Spanjaard die zei dat hij in de derde kamer lag en snurkt. Bedankt voor de waarschuwing hombre. Ik de kamer tussenin genomen waar niemand lag, en ook nu nog niet..houden zo zou ik zeggen. Vingers kruisen. πŸ˜„Na het bed opmaken, douchen en scheren en aan de blog gewerkt te hebben even wat rusten. Btw, niettegenstaande het niet voorspeld was regent het hier voor de moment, precies Belgisch weer. Tot later dan 😎Zo, hier ben ik dan weer.Om 17 uur kwam inderdaad een vrouw voor de inschrijvingen en de centen, in dit geval 6 hele euro's. Nog een stempel in mijn boekje en dan naar de keuken. Eens lekker gaan koken. Lichtgewicht maaltijd, pasta met kaassaus. Heet water erop en laten zwellen voor 5 minuten en mijn kookkunsten werden beloond met...tja...met pasta in kaassaus natuurlijk. Na het eten kwam de groep Spanjaarden aan die vanmorgen aan het ontbijten waren in de Albergue Arribada als ik vertrok, 3,5 uur nadat ik was aangekomen..Hahahahaha, verloren gelopen en geen klein beetje...afgepeigerd en nat. Ik met een brede glimlach met nauwelijks verholen leedvermaak in het Engels..." Waar bleven jullie, de weg toch niet verloren" Ach, ik had wel medelijden hoor met die groep Spanjaarden. Al een geluk dat ze zachtzinnig waren en me niet naar de keel vlogen.πŸ˜ƒ  Maar zorgen dat ik morgen niet teveel afdwaal. En dan nog vergeten zeggen dat ik mijn eerste keer gevallen ben, een plots verval van de weg niet gezien en plots,  den deze met heel z'n hebben en houden de grond op. Gelukkig viel ik op mijn rechterknie en niet de linkse slechte knie. Je gaat voorover en die rugzak die ik heel de weg heb gedragen zodat hij zelf niet moest lopen was zo ondankbaar me mee de diepte in te duwen. Gelukkig hield ik er enkel een paar schaafwonden en gekwetste trots aan over. Dat viel dus best mee. Zo, ik ga het jullie wensen want ik hoor die van ons in de verte al aankomen. Wijl ik dit getypt had werd ik onderbroken, die van ons..blog onderbroken en nu terug aanwezig.  πŸ˜‚ Dus..Allen een goede nachtrust en een plezierig aangenaam lekker weekeinde toegewenst. πŸ˜™πŸ˜šπŸ˜˜πŸ˜

PS:Foto's morgen, slechte wifi hier.