Zaterdag 20 mei Open je ogen

Na een nachtrust van meer dan 8 uur monter opgestaan, de rugzak had ik de avond ervoor zo goed als klaar gezet. Juist toilet gemaakt de rest ingepakt en op weg om 7u25. Nog weldoend fris en 6,3 km verder gestopt voor een koffie met croissant. De eigenaar was een man van ergens in de 70 waar weinig vuur in zat. Hij kwam eens kijken of er nog mensen aankwamen en ging dan terug naar binnen. De tafels afruimen was niet direct een prioriteit. De volgende klanten restte dan niet anders dan alles opzij te schuiven. Het weer is zonnig en toch niet te warm. Mooie route met tamelijk veel asfalt..een paar stevige kuitenbijters  en 2 zeer zware afdalingen waar mijn knie niet mee kon lachen. Dat werd ik ik gewaar op het einde van Redondela waar ik een pauze nam, bij het terug rechtstaan protesteerde mijn knie alsof ze lid was van de socialistische vakbond. Maar na een honderd meter gaan ging het terug vlot. Ik kwam ook nog een vrouw tegen uit Zuid-Afrika die om de paar honderd meter een foto nam van wat dan ook, en er prat op ging bijna dezelfde taal te spreken als ik. πŸ˜€Ik kan erin komen dat Ton in Redondela is blijven steken..ipv 16 km was het tot hier 23 km. En een redelijk zwaar traject. Dat maakt wel dat ik morgen naar Pontevedra maar 13 a 14 km zal moeten doen. Drie uurtjes op mijn sokken. Dan ben ik tijdig in Pontevedra wat een soort mini Santiago schijnt te zijn. Na de vele up en down's om 13u30 de herberg bereikt met de zeer makkelijke naam 'O Recuncho Do Peregrino' bij Miguel...niet die van Fawlty Towers.  πŸ˜‚Hij ging pas open om 14 uur, maar ik had me een half uur te vroeg op de trap gezet. Ik denk dat Miguel een speciale censor in zich heeft die van ver pelgrims detecteert. Ik zat nog geen twee minuten of de deur werd geopend. Miguel zelf, een zeer vriendelijke spontane en alerte man. Hij nam direct mijn rugzak mee naar binnen, en ik kreeg direct een flesje water uit de koelkast aangeboden. Ik mocht me rustig zetten want hij was nog aan het poetsen, de weg naar het toilet moest ik ook niet vragen. Heerlijk zo ontvangen te worden. En voor 10 euro kreeg ik een eigen kamertje, simpel..een bed, nachtkastje en stoel. Proper en de badkamer vlak naast mijn kamer. En...zicht op het meer. En keuken waar ik vanavond mijn eigen eten zal klaar maken, en voor de rest kan men hier vanalles en nog wat kopen  om te eten en te drinken. Best een verademing. 15:37 ondertussen...de rest is voor later. Best weer een luie namiddag geweest...filmpje gekeken op d e tablet, en tegen 18 uur voor de eerste keer een lichtgewicht pakket verorberd..  35 cl heet water, roeren en dan 5 minuten laten zwellen. Best lekker, dus resten er nog 3. Beneden 2 blikjes frisdrank en een liter water gaan halen en twee van die lekker desserts, vanille creme met een koekje erboven  op. En dan nog wat naar Lily  en Marleen gekeken, gestopt met die van ons, nog een film gekeken en  dan maar het bed in...Nu is het te laat om een goede nacht te wensen, ik was vergeten dat ik  nog niet aan het einde was...in het vervolg mijn ogen beter open doen. 😁

Zondag 21 mei Wees vrolijk

Miguel y yo

6u45, juist 5 minuten voor mijn wekker zou aflopen werd den deze wakker.Om 7u30 ontbijt. Drie Duitsers en twee Spanjaarden van Leon aan tafel. Mijn beste Spaans boven gehaald om wat te converseren met de Spanjaarden natuurlijk. De Duitsers waren niet echt van de symphatiekste...en ik ben 14-18 en 40-45 nog niet vergeten.mijn conversatie met hen was dus beperkt.😊 Na het ontbijt terug op weg na eerst mijn consumpties te hebben betaald, en dan nog een selfie met de zeer toffe Miguel . 14 km vandaag..een paar keer mooie klim maar geen kuitenbijters. Komt er een duo voorbij, twee mannen die me in Engels vragen waren ik vandaan kom..Belgium. Bleken het twee kerels te zijn van Beveren,  ge weet wel awa  hier awa daar. Een praatje gedaan, zij hadden de kustweg genomen en in Redondela het pad vervolgd inlands. Zij gaan tot Santiago en komen op dezelfde dag aan als ik. Zij hadden graag de mis en de Butafumero meegemaakt, maar je geraakt nooit op tijd om die mis om twaalf uur mee te maken, de enige manier is om een dag te blijven. Maar zij moesten de dag erna een vlucht hebben naar Barcelona om daar nog een citytrip met de vrouwtjes te doen. Die van ons heeft dat al gehad.  Iets voor Pontevedra was er een omleiding die de route een kilometer langer maakte, maar om 12 uur bereikte ik toch het hotel..met omleiding en break 3u40 erover gedaan. Ik was vlug ingecheckt en kreeg kamer 304, ik dacht dat ze me voor 30 euro in een bezemkamertje zouden steken, maar neen hoor. Een mooie ruime kamer met 2persoonsbed een mooie badkamer en zelfs een kluis was aanwezig om al mijn kostbaarheden in weg te bergen. Direct aan de blog begonnen en die van gisteren verder bijgewerkt. En nu ga ik douchen...en ga ik een bezoekje brengen aan het historisch centrum. Zo dat hebben we ook gedaan. Gemakkelijk, de gele pijlen volgen en ik kom in het historisch centrum van Pontevedra.Het heeft inderdaad een beetje weg van Compostela, kleiner en veel minder volk. Hoofdzakelijk Spanjaarden die op zondag de tapas bars en andere bars bevolken. De mooie Capel da Peregrinos was echt prachtig, net als de oude kathedraal die spijtig genoeg gesloten was. Wat ga ik eten vandaag...tapas of andere Spaanse dingen? Neen neen en nog eens neen, want wat kwam ik tegen? Een echte Burger King, zes kippen nuggets, frieten en een Whopper plus een alcoholvrij bier. Daar werd ik echt vrolijk van..zeer vrolijk. Na deze overdaad kon ik me niet meer beheersen en kocht me verder een heerlijke pistache crème glace. Ineens twee blikjes frisdrank meegenomen waar later dan bleek dat het blik met 'lime' in de titel eigenlijk Red Bull was. Maar ik heb er niets aan overgehouden. Misschien dat ik morgen wat sneller zal stappen? Het was puffen buiten met 29 graden, ik was dan ook blij terug in de koele hotelkamer met airconditioning te zijn waar ik de blog verder voltooi en alle foto' s heb kunnen plaatsen. Net een bericht gehad van Ton dat hij Caldas de Reis is en hij daar een beetje aangeschoten was aangekomen. Daarom drink ik meestal enkel bier zonder alcohol. πŸ˜ƒzo dat zal het voor de moment zo wat zijn. 😎 En nu ben ik er wel om  jullie een goede nacht te wensen...sloppel allemaol. πŸ˜ͺπŸ˜ͺπŸ˜ͺ

Maandag 22 mei Wat heb je te Geven?

Mijn ontbijtje deze morgen

Maandag werkdag, maar niet voor mij. Wandeldag, dat wel. Vandaag ga ik tot Tivo..20,7 km. Om 7U35 vertrokken. Best nog heerlijk koel..een twintig minuten en ik kon de stad achter me laten .Ik besliste om niet in de stad te ontbijten, de restaurantjes onderweg zijn altijd aangenamer op een terras ergens in het groen. Natuurlijk besefte ik wel dat er niets te vinden zou zijn kort na de stad. En dat bleek nadat ik na 2 uur en zeven minuten en na 9,7 km uiteindelijk een gezellig restaurantje bereikte waar ik twee café americano en een bocadillo con queso kon bemachtigen. De bocadillo had een supersized formaat , maar ik heb hem wel helemaal mijn kast geslagen. Klaar gemaakt en door de mama aan tafel gebracht. Een half heerlijk uurtje doorgebracht en dan terug de baan op. Vandaag waren er aanzienlijk meer honderders op de weg..een groep van twaalf mensen en 1 ervan droeg op zijn rugzak een muziekinstallatie met versterker, maw..er kwam een discotheek voorbij. Twee Belgen uit Bekkevoort ook honderders en de Spanjaarden uit Leon.Het weer..prima, zon en gelukkig ook een aangenaam windje. En veel bos gehad wat ook wil zeggen veel schaduw. Onderweg nog gestopt aan een kraampje aan de rand van het bos voor een cola zonder suiker, een praatje gedaan met de man in gemixt Spaans en Engels...hem nog een hand gegeven en dat was gratis,  een uiting van vriendelijkheid en met een 'hasta la proxima' afscheid genomen. Een kort intermezzo met een vriendelijke Spanjaard..altijd leuk eens een minder formeel contact met de bevolking te hebben,  ik wens iedereen die ik tegen kom altijd een goede dag. Behalve in een stad..ik zou over mijn tong struikelen dan. Van daar nog een vijf km naar de herberg waar ik gereserveerd had, Catro Canos. Daar aangekomen klokslag 13 uur, zag ik een gezellige tuin met zit en ligplaatsen voor zij die wilden braden. Geef mij maar de schaduw. Zeer vriendelijke ontvangst..de man nam mijn rugzak en verschoot zichtbaar van het gewicht. 😁 Die dacht waarschijnlijk dat zo'n ventje met wit haar wel een licht zakje zou dragen, niet dus. Maar goed..douchke...alles in orde brengen en dan een was slaan aan een typisch Spaanse wasplaats. De was ophangen en dan met een alcoholvrij bier de tuin ingedoken.In de schaduw mijn foto's met Bluetooth overgebracht naar de tablet en de blog bijgewerkt. Om de foto's te plaatsen zal ik dichter bij het huis moeten zitten. En nu....is het pauze 😁Nog maar even wat bijvoegen. Na een tijdje bleek de wifi te zwak om de foto's te kunnen plaatsen. Hopen dat het in de volgende herberg kan. Ik had een bed beneden...speciaal voorbehouden voor 40 plussers, en een tijd later kwamen er nog twee Engelse dames het stapelbed over mij in beslag nemen.Maar wat buiten gaan zitten in de tuin met het zoveelste alcoholvrije bier om mijn keelgat te verfrissen. Tegen 18 uur gaan eten, spaghetti soep en tortilla en als dessert een gratis surprise van de gastvrouw een soort mini mini pannenkoekjes met suiker en koffie..als afsluiter eens iets met alcohol gedronken, een vino tinto.Om 21u was het al verlaten alsof er niemand was, nog wat getreuzeld tot 21:30 en dan maar naar bed gegaan. Bleek er boven mij een mooi meisje te liggen waarvoor ik wel 48 jaar jonger had willen zijn.. Nu ja, ik had het slechter kunnen treffen..met drie vrouwen in  de slaapkamer. 😎 In elk geval met de patron afgesproken om morgen om 7:30 te ontbijten. Dus oogjes dicht en dromen van...dat zie ik nog wel, misschien dat ik ooit eens met drie vrouwen in 1 kamer kan slapen? 

Dinsdag 23 mei Geef je licht door aan anderen

Een bijzondere versie van St.Jacob

Heerlijk geslapen, af en toe eens genoten van het gesnurk van Ruth..maar gelukkig niet teveel. Maar dan waren er alweer de zenuwlijders die perse om 5:30 hun zak moesten pakken in de andere kamers met het nodige lawaai van dichtslaande deuren, doorgetrokken toiletten enz enz. Om 22 km te wandelen. De twee Engelse vrouwen hadden afgesproken om te ontbijten om 7u15. Kom ik beneden en gingen ze door omdat er niemand was, ik ook nog gewacht tot 7u25, geen teken van leven. Dan moet ik maar ergens anders gaan ontbijten. Ok dan maar, vertrokken..ben ik een end onderweg komt er een wagen in volle vaart af..de patron die naar de bakker was geweest, hij had wel door dat hij wat te laat was en wenste me een goede dag vergezeld van een hand...no problem. Goed, dan maar ontbeten in Caldas de Reis..Hetzelfde ontbijt als gisteren maar dan een ander. Ik was van plan om trager te gaan dan gisteren omdat 13 uur wel vroeg was. Dus langzaam aan, een tijd samengelopen met een Hollandse uit Steenbergen tegen Putte-Kapellen. Annelies  72 jaar, een hele babbel gedaan en toch wel een anderhalf uur mee samen gelopen. Samen nog een tas koffie gaan drinken en tegen de middag afscheid genomen. Op zeker moment vond ik op een bank twee wandelstokken, die meegenomen met het gedacht dat als iemand zou terug keren om ze te zoeken niet zo ver meer moest lopen, maar niemand die zijn of haar stokken kwam zoeken, aan iedereen die ik tegen kwam gevraagd of hij zijn stokken kwijt was..maar niemand. De stokken dan maar meegenomen tot de herberg en ze daar achtergelaten, misschien kan er iemand anders mee geplezierd worden. Dus vandaag wat trager..ontbeten, twee maal gestopt voor een koffie en 300 meter voor de albergue nog een alcoholvrij bier gaan drinken..alweer.Dan was ik er nog om 14 uur na 22 km gedaan te hebben, morgen 24 km naar Compostela. In de albergue gekomen was ik blij dat ik daar was terecht gekomen..prachtige herberg, zeer vriendelijk ontvangst, modern ingericht..toilet en douches modern....en...gemengd. helaas liepen de vrouwen daar rond met een grote badhanddoek om zich heen, flauw. Ook een soort coupé,  eigen kastje met sleutels en de was, was inbegrepen. Gewoon alle was in een mand doen met het nr van je bed, dan werd het gewassen en gedroogd terug op je bed gelegd. Natuurlijk alles wat ik kon laten wassen de mand ingekieperd. En dan begonnen aan de blog, ik moest dan eerst nog die van gisteren verder afwerken. Dat is ondertussen ook gebeurd. Ik kwam hier ook nog een man tegen die met een kar zijn rugzak vooruit trok en die ik een paar dagen niet meer gezien had...Zonder kar en ziek, hij had de dag ervoor veertig km gedaan en dat in die hitte..ik heb hem dan maar het licht laten zien door hem twee dafalgan te bezorgen die hem zouden kunnen helpen met wat rust. Zo...Dan maar naar de supermarkt gegaan om wat fruit, yoghurt en wat voor onderweg te kopen. Daar ben ik in 10 minuten een jaar ouder geworden. Ik kom de supermarkt binnen met mijn rugzakje..aan de inkomhal staat een muur met kastjes om zakken ed te plaatsen die je de supermarkt niet mee mag inbrengen, mooi..Een euro erin en mijn rugzakje erin en eerst naar de fruitafdeling. 2 perziken en 3 pruimen, wat bier en aardbeiendrank, een worst, snack voor onderweg en twee youghurt. Ik naar de kassa, betalen en naar buiten. Direct dat gevoel van..ik mis iets..o neen, mijn rugzakje 😐Ik direct terug naar binnen naar de fruitafdeling in de mening dat ik het daar had neergezet bij het nemen van het fruit, niets, aan de kassa gaan vragen of ze niemand met een groen rugzakje gezien had. Niets, de supermarkt twee keer rondgelopen maar niets te vinden, een vriendelijk meelevend meisje vroeg me dan om mijn telefoonnummer te geven ingeval men het zou terug vinden. Dat gedaan en doorgegeven dat ik in de herberg was twee straten verder. Dat kind had echt compassie met mij..ik stond daar van...o my God, that is terrible..i lost everything, my papers and money...id card, banc cards,tablet.i have nothing more, only some money in my pocket. Ik was een moreel wrak op die moment. Het was een groen rugzakje zei ik, en plots bracht ze me naar de kastjes en viel mijn frank...Ik had haar op die moment kunnen kussen. Stel je maar voor, in Spanje in een herberg met 40 euro op zak, en voor de rest niets meer. Ik kan je vertellen dat mijn hartslag aanzienlijk omhoog ging...en toen zag dat meisje het licht...en gaf het aan mij. Hoe toepasselijk. Maar hoe vergeetachtig kan een mens soms zijn. Ik zou het later wel geweten hebben als ik de sleutel van dat kastje in mijn broekzak zou vinden, maar op DIE moment stond de wereld even stil. 😲Wat ga ik eten, een lichtgewicht maaltijd  en youghurt en fruit met een inderdaad...afgezaagd maar waar, een alcoholvrij bier.

Woensdag 23 mei Wat kan je gebeuren?

Kleur en geur

Vandaag de laatse dag van het eerste deel, Porto - Santiago de Compostela. Niet mijn einddoel dus, een tussenstop. Ik ga niet voor mijn Compostela..ik heb er al 1 en dat is genoeg. Laat vertrokken deze morgen om 8u25 en 25 km te doen tot aan het hotel. Eerste halte een uur verder voor het ontbijt waar ik de Engelse dames tegen kwam, Ruth en Janette, een andere Janette dus niet Jam. Zij gingen vandaag maar tot Teo halverwege. Zo kunnen ze als ze morgen op tijd vetrekken ineens naar de mis gaan van 12 uur. Ok..see you later. Volgende stop een cola sin azucar..want het was ondertussen al zeer warm geworden. Daar kwamen nog eens twee Engelse dames aan van de honderder, ik denk moeder en dochter, hen informatie gegeven inzake de mis en de af te halen Compostela..dat ze dat beter de dag erna in de morgen zouden doen en ze in de ruimte naast de ingang om je Compostela te verkrijgen je een mooiere versie kan krijgen in het latijn met vertrekplaats, datum en km. Na de borrelende cola mijn weg verder gezet wijl de zon nu echt wel begon te branden. Aan een kapelletje stond er een oud vrouwtje te roepen naar mij, ik altijd bereid om contact te hebben met de autochtonen naar het kapelletje. Ze bleek een mooi uitgewerkte tekst te hebben in verschillende talen met een verhaal over pelgrimage, ik dan maar het Engelse deel gelezen wat me eigenlijk wel bekend voor kwam. "De deur is open" zei ze me, ga gerust binnen. Best een mooie kapel. De vrouw was 75 en was al in België geweest in Wallonië.  Zo fier als een gieter wist ze me te vertellen dat ze ook Frans praatte en haar Frans viel best mee. Dan kwam er nog iemand aangeslenterd waarschijnlijk aangetrokken door de levendige conservatie die we hadden en die op zijn beurt fier kwam melden dat hij 85 was. Vamos, caminar con mio, waarop hij smakelijk begon te lachen. De vrouw zei dat ik nu maar moest doorgaan wilde ik in Santiago geraken en kreeg een pakje papieren zakdoekjes mee om mijn zweet af te wissen. Leuk intermezzo. Dag lieverds. Na een tijdje kwam ik alweer de Engelse dames tegen die me wisten te melden  dat ze voorbij Teo waren gelopen. Nu ja, onderweg kan je altijd wel een pension of herberg vinden om te slapen. Derde halte..cola..prikkelend en kortstondig verfrissend. Ik was kleddernat van het zweet. Het zweet brak me al uit bij het woordje zweten. Mijn hersenen in zoverre ik erover beschik begonnen stilaan het kookpunt te bereiken. Wat kan me nu Gebeuren?  Dat ik misschien een zonneslag krijg. Ik geraakte stilaan uitgeput van de warmte. In tegenstelling met de Camino Frances, penetreerde deze route laat de stad in zodat ik amper twee km te doen had na het verlaten van de groengebied. Bij de Camino Frances was de aanloop door de stad naar het centrum een goede zes km lang. Dat maakte dat ik niet te lang inderdaad stad moest wandelen waar ik een apotheker voorbij wandelde met een temperatuurmeter die 32 graden aangaf en zo goed als geen wind. Die laatste twee km waren dan ook een marteling..het verlangen naar iets fris, naar een koele kamer dreef me verder. Uiteindelijk kwam ik om 16:05 aan in het hotel Fornos op de Plaza de Galicia. Een hotel gelegen op het tweede verdieping van complex. Eindelijk koelte, en mijn oog viel direct op een drankenautomaat waar ik gretig 1,5 Euro in stak om iets fris door mijn keel te kunnen gieten. Zelfs mijn waterzak met een inhoud van 1,5 liter was volledig leeg. Ik belde nog naar Ton maar ik kreeg enkel zijn antwoordapparaat, dan maar een boodschap ingesproken, ik hoor hem nog wel..die zit nu aan de biertjes. Zo..voor de moment even rusten..Bericht gekregen waar hij was, gaf me wel de naam van de straat en  de bar verkeerd door, dat was even zoeken, wat extra kilometers erbij dus. Een paar biertjes gedronken...alcoholvrij 😁nog wat navertellen en  dan was hij niet meer te houden. Ajax voetbal, niks voor mij..hij vertrekt morgen met de bus naar Porto en dan met de vlieger naar huis. Ik ben dan nog wat gaan rondwandelen  en getracht ergens iets te eten, maar dat is beperkt gebleven tot een pañada con pulpo. Ik was al blij een vrij tafeltje te hebben gevonden. Een ongelooflijke drukte in de straten van Compostela. Terug naar het hotel en nog een magnum met amandelen meegenomen en in het hotel nog twee frisdrank jes uit de automaat. Ik had steeds nog dorst na de hitte. Gelukkig is de kamer koel. Ik wens jullie een goede nachtrust, veel jeuk en een kort armpje. πŸ˜‚πŸ˜ŽπŸ˜—

Donderdag 25 mei Iedereen verdient compassie

Ik in rustmodus

Heerlijk geslapen tot 8 uur..wat lui uit mij ogen gekeken. Zeer langzaam wakker worden. Tablet, nieuws. Nog wat whats'ap met Ton. Bordje aan de deur gehangen om me niet te storen. Douche, scheren en tandjes poetsen. Tegen de middag nog eens de stad in op het gemak, het is tenslotte een rustdag en zeker na de hete dag van gisteren. Ik heb ondertussen een pagina bijgevoegd onder foto's genaamd stappen en kilometers waar men per dag het aantal stappen en kilometers kan bekijken. Soit...Ik begin al moe te worden πŸ˜„ tot straks dan maar. Ik ben tegen de middag Santiago ingetrokken.Altijd een bezige bedoening. Op een terrasje een bocadillo con Jamon de serrano gaan verobreren met twee cafe americano zodat ik al het volk zag passeren. Altijd plezierig mensen van alle formaten, schoonheid en allerlei alternatieve figuren gade te slaan..de ene figuur mooier dan de andere, de ene figuur lachwekkender dan de andere. Je ziet soms de gekste figuren passeren.πŸ˜ƒ Na mijn staartijdje terug op weg, rustig de sfeer van deze mooie stad en zijn pelgrims opsnuiven. Winkeltjes neuzen en in het terug keren fruit gaan kopen dat al heerlijk rijp was. Je rook de rijpheid. Wat om te eten gekocht, twee cola zero 50 cl voor de prijs van een 33er in het hotel.Bij de bakker binnen gesprongen voor een lekker fruit gebakje en een crème glace. Tegen 14 uur terug op de kamer waar ik de voorbereidingen inzake overnachting trachtte in orde te brengen.Twee antwoorden moet ik nog krijgen, de rest is ok tot en met Muxia.De rest van de dag in alle luiheid doorbrengen. Ondertussen is hier een onweer gepasseerd met enkele stevige regenbuien, maar ondertussen schijnt het zonnetje alweer. Als het zo warm blijft als ik gisteren heb gehad ga ik wel trachten ten laatste om 7 a 7:30 te vertrekken, een uur minder in de hitte. En vandaag heb ik niet veel compassie gehad, 3 bedelaars voorbij gelopen en niets gegeven.Ze zagen er eerlijk gezegd te gezond uit. Maar ik heb wel wat gegeven aan een vrouw die een mooie straatact deed waar ook veel kinderen verrukt van waren. Nu ja..niemand is perfect. Zo, vanaf nu strikte rust. πŸ˜„Enkel nog wat foto's zien te plaatsen en wat rest me dan meer om te zeggen...alleen een aangenaam en ontspannend verlengd weekeinde. Yo 

Vrijdag 26 mei Word de beste versie van jezelf

Het beeld zegt alles

Ontwaakt om 6u30, vannacht nog een droog onweer voorbij gekomen. Volgens de weerberichten op mijn tablet zou er vandaag veel kans zijn op regen. Afwachten maar. De rugzak staat zo goed als klaar. Even buiten gaan voelen, jawel hoor, voor de eerste keer echte regen. Dus vertrekken in regenpak. Vertrek was niet echt denderend..regen en op een bepaald punt was een bord dat verwees naar een herberg en waar ook het merkteken van de camino op was. Dit dus gevolgd...maar verder nergens iets te zien. Toch wel 20 minuten verloren omdat sommige herberg eigenaars het merkteken van de camino misbruiken om volk te lokken. Helemaal terug gelopen en uiteindelijk het echte merkteken terug gevonden. Ik heb twee uur gelopen dat ik dacht dat ik de enige was die naar Finisterre ging..Tot ik na twee uur bij een café-bar kwam waar plots nog verschillende andere pelgrims waren. Blij dat ik uit de regen was en kon genieten van twee heerlijke tassen warme koffie met de gekende bocadillo. Simpele dingen die het leven op die moment opwaarderen. Ik zag daar twee mannen passeren waarvan 1 in T-shirt en de andere in een K-Way die voor een deel over zijn rugzak hing. Drie Engelse vrouwen in een kleedje zeiknat waarvan 1 onder haar jas een plastiek had gehangen om haar wat te beschermen. Voor de eerste keer na meer dan 2000 km gestapt te hebben een dag regen gehad. En voor het eerst kennis gemaakt met de beruchte regen in Galicië. En ik kan zeggen  het viel er met momenten uit alsof iemand boven een kleddernatte spons was aan het uitwringen. Aan Ponte Maceira een tweede halt..koffie...warme koffie was het enige waar ik naar verlangde. Heerlijk en nog een drie km voor de boeg. De Ponte Maceira en de rivier waren ronduit prachtig..een oud dorpje..watervallen. Mooi mooi mooi..en de regen was eindelijk gestopt. Met volle moed aan de laatste loodjes begonnen om aan te komen in de Albergue om 14:20. Alles uitgespeeld, schoenen opzij gezet met krantenpapier erin, regenkleding buiten onder een afdak gehangen om volledig te drogen. Dan aan de blog begonnen en nu....ga ik een heerlijke warme douche nemen. Tot later dan maar. πŸ˜‰ Even langs de supermarkt geweest de belangrijkste dingen gaan halen en dan een lichtgewichtvoedingspakket (wat een lang woord πŸ˜‚) opengemaakt, yoghurt en fruit overgoten met cola zero. Buik vol, en me klaar gezet in de stijgbeugels om die van ons te skypen. De was gedaan in een wasmachine dat niet zwierde en dus maar met de hand uitgewrongen dan in de droogkast waar het niet volledig droog uitkwam en zo moest ik de droge was nog ophangen om verder te drogen. Misschien kunnen ze hier eens wat nieuwe machines gebruiken. Al goed dat ik hier niet te laat aankwam. Alles bijeen een niet al te aangename dag met zoveel regen, anderzijds mag ik niet klagen..een dag regen op zovele lange afstandswandelingen  is niet erg. Ik ben gewoon rot verwend geweest met het weer de laatste jaren op mijn tochten. Dus niet geklaagd, niet  gezeurd. Ik kan beter de beste kant van mezelf laten zien, de optimistische kant.. Alleen Sinterklaas heb ik nergens gezien. Ik ga dan maar de pijp aan Maarten geven en misschien in de bar 100 meter verder nog een jawel...alcoholvrij bier drinken. Doe het rustig aan morgen, want het zal warm worden bij jullie. Veel plezier in het weekeinde...niet te zat en niet teveel crème glace eten. Kussen aan iedereen die gekust wil worden.πŸ˜—πŸ˜—πŸ˜—πŸ˜—πŸ˜—πŸ˜—πŸ˜—πŸ˜—πŸ˜—πŸ˜—πŸ˜—πŸ˜—πŸ˜—πŸ˜—